Goat Simulator GoatZ

Analiz eden All-app

Goat Simulator GoatZ, ilk bakışta sıradan bir keçi oyunu gibi görünse de birkaç dakikalık denemeden sonra asıl fikrini belli ediyor: çevrede dolaşmak, mümkün olan her şeye çarpmak, ortalığı karıştırmak ve ortaya çıkan beklenmedik sonuçlara gülmek. Benim deneyimimde bu, uzun süre ciddi bir hedefe bağlanmadan oynanabilen, fakat her kısa oturumda yeni bir saçmalık yakalama isteği uyandıran bir aksiyon oyunu. Coffee Stain Publishing tarafından geliştirilen yapım, Android tarafında PEGI 12 yaş derecelendirmesiyle sunuluyor ve mağazada ücretli bir oyun olarak yer alıyor.

İndirmeden önce ve ilk açılışta kontrol edilecekler

Satın alma kararında ilk pratik eşik, oyunun ücretli olması ve telefonunuzun işletim sistemiyle uyumudur. Fiyatı ₺184,99 olduğundan, “bir kez bakıp çıkarım” diye düşünüyorsanız önce bu serbest dolaşım ve fizik komedisi tarzının size hitap edip etmediğini tartın. Oyunu açmadan önce cihazınızda Android 6.0 veya üzerinin kurulu olduğunu da kontrol edin; bu, başlamadan çözülebilecek basit bir uyumluluk pürüzünü önler.

İlk açılışta kontrolü hemen çözemezseniz, bunu oyunun karmaşık olmasına bağlamak için acele etmeyin. Ekrandaki yönlendirmeleri sakin biçimde deneyip kısa bir hareket alanında birkaç farklı dokunuş yapmak, keçenin tepkisini anlamayı kolaylaştırıyor. Ben de ilk dakikalarda büyük bir zincir kurmaya çalışmak yerine tek bir nesneye yönelip hareketin nasıl sonuçlandığını gözlemlemeyi daha verimli buldum.

GoatZ’nin tanıtıcı adı bir zombi teması beklentisi doğurabilir; yine de oyunu yalnızca bu beklentiyle değerlendirmek yerine, burada öne çıkan şeyi—serbest dolaşım, çarpışmalar ve absürt fizik tepkileri—merkeze almak daha sağlıklı. Bir anlatının sürekli yönlendirmesini ya da görev işaretleriyle adım adım ilerlemeyi bekliyorsanız, daha baştan farklı bir aksiyon oyunu seçmek hayal kırıklığını önleyebilir.

İlk dokunuşta başlayan kaos

Oyuna girdiğimde beni en çok etkileyen şey, kontrolün hemen anlaşılması oldu. Keçeyi yönlendiriyor, çevredeki nesnelere yaklaşarak onlarla etkileşime giriyor ve hareket ettikçe ortamın tepkisini izliyorum. Buradaki eğlence, klasik aksiyon oyunlarındaki gibi kusursuz nişan almak ya da uzun bir görev zincirini tamamlamak üzerine kurulmuyor. Daha çok “Şimdi şuna çarparsam ne olacak?” merakı öne çıkıyor.

Bu yaklaşım, oyunun ilk hareketini önemli hale getiriyor. Bir araca, karaktere veya çevredeki başka bir nesneye doğru yöneldiğimde, sonuç her zaman beklediğim kadar düzenli olmuyor. Bazen küçük bir temas komik bir savrulmaya dönüşüyor, bazen de bütün sahne birkaç saniye içinde karışıyor. Goat Simulator GoatZ’nin temel gücü, basit bir hareketi seyredilecek bir olaya dönüştürmesi.

Kontrollerin kolay öğrenilmesi, oyunu kısa boşluklarda kullanışlı kılıyor. Örneğin otobüs beklerken birkaç dakika oynayıp çevredeki nesneleri denemek mümkün. Ancak bu kolaylık, oyunun herkes için rahat olduğu anlamına gelmiyor. Dokunmatik ekranda hareket ederken hassasiyet hissi, daha kontrollü aksiyon oyunlarındaki kadar kesin değil. Ben bunu kusurdan çok oyunun fizik tabanlı mizahının bir parçası olarak gördüm; yine de düzenli ve temiz kontrol arayan biri için ilk dakikalar biraz dağınık gelebilir.

Oyunun aksiyon kategorisindeki yeri de burada anlam kazanıyor. Burada aksiyon, sürekli düşman vurmak ya da refleks sınamak şeklinde ilerlemiyor. Çarpışma, kaçış, çevreyi kullanma ve beklenmedik fizik tepkileri daha önemli. Bu nedenle oyuna bir görev oyunu ciddiyetiyle yaklaşmak yerine, küçük bir oyun alanını deney laboratuvarı gibi kullanmak daha doğru.

Her temasın farklı bir sonucu var

Oynarken dikkat ettiğim ilk gelişmiş nokta, çevreyi sadece arka plan olarak görmemek gerektiği. Bazı nesneler doğrudan hedef gibi görünmese de hareket zincirinin parçası olabiliyor. Önce bir noktaya çarpıp karakterin yönünü değiştirmek, ardından başka bir nesneye savrulmak veya kalabalığın ortasında beklenmedik bir tepki almak, oyunun en keyifli anlarını oluşturuyor.

Bu yüzden tek bir nesneyi denedikten sonra hemen başka bölgeye geçmek yerine, aynı çevrede birkaç farklı yaklaşım denemek daha verimli. Benim için en iyi yöntem, önce alanı sakin biçimde dolaşmak, sonra aynı noktaya farklı hız ve açılarla dönmek oldu. Böylece yalnızca rastgele kaos beklemek yerine, oyunun fizik sistemini biraz okumaya başlıyorum.

Bu deneyim, oyunun ödül anlayışını da açıklıyor. Her zaman büyük ve net bir başarı ekranı beklememek gerekiyor. Bazen ödül, komik bir çarpışmayı görmek; bazen de birkaç hareketi arka arkaya bağlayıp daha büyük bir kargaşa yaratmak. Bu, özellikle skor veya ilerleme çubuğu olmadan da tekrar oynama isteği doğurabilen bir yapı sunuyor.

Geri bildirim ritmi neden çalışıyor?

Oyunun ritmi üç aşamada ilerliyor: hareket ediyorum, çevre tepki veriyor, sonra ortaya çıkan sonucu izleyip yeni bir hedef seçiyorum. Bu döngü birkaç saniye içinde tamamlanabildiği için başarısızlık hissi ağırlaşmıyor. Bir hamle istediğim gibi gitmezse uzun bir bekleme ya da karmaşık yeniden başlatma süreciyle uğraşmadan yeni bir deneme yapabiliyorum.

Benim açımdan bu, oyunun en güçlü tasarım kararı. Geleneksel aksiyon oyunlarında yanlış karar bazen uzun bir bölümü tekrar etmeyi gerektirir. Burada ise yanlış karar çoğu zaman yeni bir komedi anına dönüşüyor. Keçinin ters bir yöne savrulması, bir nesnenin beklenmedik şekilde hareket etmesi veya çevredeki düzenin bozulması, oyuncuyu cezalandırmak yerine yeni bir denemeye teşvik ediyor.

Yine de bu ritmin bir sınırı var. Eğer bir oyundan sürekli yeni görevler, açık biçimde tanımlanmış hedefler veya güçlü bir hikâye bekliyorsanız, bir süre sonra aynı tür kaosun tekrar ettiğini hissedebilirsiniz. Ben oyunu uzun bir maraton gibi değil, yoğunluğu oyuncunun kendi merakıyla belirlenen kısa seanslar halinde daha başarılı buldum.

Bir başka dikkat edilmesi gereken nokta, fizik tabanlı eğlencenin her zaman adil görünmemesi. Bazen istediğim hareketi yapıyorum ama sonuç beklediğimden farklı oluyor; bazen de plansız bir temas çok daha başarılı sonuç veriyor. Rekabetçi bir oyun açısından bu sorun olurdu. GoatZ’de ise bu belirsizlik, oyunun mizahını besliyor. Ancak yüksek hassasiyet ve tutarlılık arayan oyuncuların beklentisini karşılamayabilir.

Ödül yalnızca kazanmak değil, yeni bir sahne görmek

GoatZ’nin ödül sistemiyle ilgili en doğru yaklaşım, oyunun eğlencesini tek bir başarı ölçüsüne bağlamamak. Benim için ödül, çevredeki bir etkileşimin beklenmedik biçimde büyümesi veya karakterin fizik kurallarıyla komik bir duruma düşmesi oldu. Bu nedenle aynı alana tekrar dönmek, ilk denemede gözden kaçan bir etkileşimi aramak anlamına geliyor.

Bu yapı, oyunu arkadaş yanında da ilginç hale getiriyor. Birine “Şuna çarpınca ne olacağını tahmin et” demek, oyunun temel deneyimini anlatmanın en kolay yolu. Oyun, ciddi bir rekabet sunmadan izleyen kişiyi de eğlenceye dahil edebiliyor. Ben özellikle kısa bir oturumda, bir hedefi tamamlamaktan çok komik bir an yakalamayı daha tatmin edici buldum.

İleri düzeyde kullanışlı bulduğum yöntem, rastgele dolaşmak yerine küçük deneyler planlamak. Önce açık alandaki bir nesneyi seçiyorum, sonra aynı bölgedeki ikinci nesneyle bağlantı kurmayı deniyorum. Başarılı bir zincir oluştuğunda hemen uzaklaşmak yerine kamerayı ve konumu koruyarak sonucu izlemek daha iyi. Bu, oyunun basit görünen yapısında biraz kontrol hissi yaratıyor.

Bir diğer pratik önerim, oyuna her girişte tek bir mini amaç belirlemek. Örneğin yalnızca belirli bir çevre tepkisini görmek veya bir bölgeden diğerine farklı bir rota kullanmak, kısa oturumu daha anlamlı kılıyor. Oyunun size her zaman uzun vadeli bir plan vermemesi, kendi küçük hedeflerinizi koyamayacağınız anlamına gelmiyor.

Mağazada oyunun ortalama puanı 4,1 seviyesinde ve yaklaşık 8,3 bin değerlendirme bulunuyor. Ayrıca yüz binin üzerinde kuruluma ulaşmış olması, bu tuhaf aksiyon deneyiminin belirli bir oyuncu kitlesi bulduğunu gösteriyor. Ben bu ilgiyi, oyunun kendisini fazla ciddiye almayan ve fizik tabanlı komediyi seven oyuncular için anlaşılır buluyorum.

Seans bitince neden yeniden başlıyorum?

Bir seansın bitişi, çoğu zaman kesin bir final duygusundan çok “Bir kez daha deneyeyim” düşüncesiyle geliyor. Çünkü oyunda başarısızlık, ilerlemeyi tamamen kaybetmişim gibi hissettirmiyor. Bir çarpışma zinciri istediğim gibi sonuçlanmadığında, aynı fikri farklı bir açıdan denemek kolay. Bu hızlı reset duygusu, oyunun tekrar oynanabilirliğini taşıyan temel unsur.

Günlük kullanımda bunu şöyle deneyimledim: Kısa bir boşlukta oyunu açıp yalnızca birkaç dakika dolaşmak istedim, fakat çevredeki bir etkileşim beklenmedik biçimde komik sonuçlanınca oturumu uzattım. Ardından aynı durumu yeniden oluşturmayı denedim. Birkaç dakika sonra hâlâ yeni bir sonuç arıyorsam, bunun sebebi karmaşık bir hikâye değil, oyunun anlık geri bildirim vermesiydi.

Ancak seansların yeniden başlaması, herkes için aynı derecede güçlü olmayabilir. Hikâyeyi takip ederek ilerlemeyi, karakter geliştirmeyi veya açık bir bölüm yapısını seven biriyseniz, reset sonrasında sizi ileri taşıyan motivasyon sınırlı gelebilir. Bu noktada daha geleneksel aksiyon oyunları, daha net hedefler ve daha düzenli başarı hissi sunarak daha iyi bir tercih olabilir.

Ücretli olması da karar verirken hesaba katılması gereken bir konu. Fiyatı ₺184,99 olduğu için yalnızca birkaç dakikalık merakla satın almak yerine, fizik tabanlı mizahı ve serbest dolaşımı gerçekten sevip sevmediğinizi düşünmek mantıklı. Benim görüşüm, bu ücretin karşılığını ancak oyunun kaotik yapısına tekrar tekrar dönmek isteyen oyuncunun alabileceği yönünde. Kısa süreli bir şaka gibi görüp bir daha açmayacaksanız, satın alma kararı daha zor savunulur.

Kimler için eğlenceli, kimler uzak durmalı?

Ben bu oyunu, kontrolü hızlı öğrenilen, hedefleri kendi koyduğu ve beklenmedik sonuçlardan keyif alan kişilere öneririm. Özellikle ciddi oyunların arasında zihnini boşaltmak isteyenler için iyi bir seçenek olabilir. Birkaç dakikalık oturumlarda bile hareket, tepki ve yeni deneme döngüsü çalışıyor.

Fizik tabanlı komediye karşı sabrınız varsa, oyunun teknik pürüzleri de daha kolay tolere ediliyor. Keçinin bazen tuhaf biçimde hareket etmesi, çevrenin beklenmedik tepki vermesi veya bir planın bozulması, oyunun eğlencesine dönüşebiliyor. Burada önemli olan, hatayı düzeltmekten çok hatanın nereye varacağını görmek.

Buna karşılık, sakin ve kontrollü bir oyun deneyimi isteyenlerin, sürekli hikâye arayanların veya her oturumda ölçülebilir bir ilerleme bekleyenlerin başka bir aksiyon oyununa yönelmesi daha doğru olur. GoatZ, oyuncuya bütün cevapları vermiyor; eğlencenin bir kısmını denemeye ve tesadüfe bırakıyor. Bu da onu özgün kılarken aynı zamanda kişisel zevke çok bağlı hale getiriyor.

Çocuklar için de yaş derecelendirmesini dikkate almak gerekiyor. PEGI 12 etiketi, oyunun hedef kitlesini belirlerken göz ardı edilmemeli. Mizahı çizgi film havasında olsa da oyunu küçük çocuklara otomatik olarak uygun kabul etmemek gerekir.

Benzer aksiyon oyunlarından ayrıldığı yer

Alışılmış aksiyon oyunlarında genellikle bölüm geçmek, rakipleri yenmek, ekipmanı geliştirmek veya hikâyede ilerlemek ana motivasyondur. GoatZ ise bu beklentileri tersine çeviriyor. Burada çevreyi bozmak, karakteri komik bir duruma sokmak ve aynı fikri farklı biçimde denemek başlı başına amaç haline geliyor.

Bu nedenle oyunu görev odaklı bir yapımla doğrudan karşılaştırmak haksızlık olur. Eğer aradığınız şey net hedefler ve düzenli ödüllerse, klasik bir aksiyon oyunu daha tatmin edici olabilir. Fakat serbest dolaşım, absürt fizik tepkileri ve kısa sürede sonuç veren etkileşimler sizin için daha önemliyse, GoatZ farklı bir boşluğu dolduruyor.

Oyunun farkı, teknik olarak daha büyük veya daha ciddi görünmeye çalışmaması. Ben bunu olumlu buluyorum; çünkü deneyimin ne olduğunu ilk dakikalarda anlıyorum. Birkaç hareketten sonra hâlâ eğleniyorsam, oyunun bana sunduğu şeyin uzun vadeli hikâye değil, tekrar tekrar kurulabilen küçük kaos anları olduğunu biliyorum.

Mevcut sürümün 2.0.5 olması ve Android tarafında en az 6.0 işletim sistemi gerektirmesi, cihaz seçerken bakılması gereken temel bilgiler arasında. Yine de yalnızca işletim sistemi uyumluluğuna bakarak performans hakkında kesin karar vermemek gerekir; fizik yoğun sahnelerde akıcılık, kullanılan cihazın donanımına ve oyunun o anda oluşturduğu karmaşaya bağlı hissedilebilir.

Döngünün genel hükmü

Benim için Goat Simulator GoatZ’nin oyun döngüsü şöyle özetleniyor: önce basit bir hareket yapıyorum, sonra çevrenin verdiği tepkiyi izliyorum, ortaya çıkan kaosu küçük bir ödül gibi görüyorum ve seans bitmeden aynı fikri başka bir açıdan deniyorum. Bu döngü, ciddi hedefler olmadan da çalışıyor; çünkü her yeni deneme, önceki sonucun aynısını vermeyebiliyor.

Oyunun en güçlü yanı, oyuncuyu başarısızlıktan korkutmaması. En belirgin sınırı ise bu özgürlüğün zamanla hedef eksikliği hissine dönüşebilmesi. Benim tavsiyem, oyunu uzun süreli ve düzenli ilerleme sunan bir aksiyon macerası olarak değil, kısa oturumlarda açılan, kendi komedisini üreten bir deneyim olarak değerlendirmeniz.

Coffee Stain Publishing’in bu yapımı, mağazada “Goat Simulator GoatZ” adıyla yer alan, aksiyon türünü absürt fizik ve serbest denemeler üzerinden yorumlayan ücretli bir oyun. Ben, ne yapacağını önceden tamamen bilmek istemeyen, çevredeki nesnelerle uğraşmaktan hoşlanan ve bir oyunun bazen yalnızca eğlendirmesini yeterli bulan arkadaşlarıma önerirdim. Buna karşılık, net görevler, güçlü hikâye veya istikrarlı rekabet arayanlara başka bir seçenek daha uygun olacaktır.

Son kararım olumlu, fakat koşullu: bu oyun hedefe ulaşmaktan çok, hedefi kendi kaosunuzla üretmek isteyenlere hitap ediyor. İlk çarpışmadan sonra ortaya çıkan tepki sizi güldürüyorsa, yeni bir seans başlatmanız için yeterli sebep var. O an yalnızca rastgele ve anlamsız görünüyorsa, oyunun tekrar oynama gücü sizin beklentinize ulaşmayabilir.

Ne zaman kısa bir mola, ne zaman başka bir oyun?

Benim için en iyi kullanım biçimi, günün sonunda dikkatimi uzun süre tek bir hikâyeye vermek istemediğim anlar. Örneğin bir işi bitirip sonraki şeye geçmeden önce kısa bir mola verdiğimde, oyunu açıp tek bir çevre etkileşimini denemek yeterli olabiliyor. Eğer ilk deneme beklenmedik bir sonuç verirse devam ediyorum; vermiyorsa kapatmak da kolay. Bu düşük bağlılık, oyunu kısa aralıklarda pratik kılıyor.

Bir arkadaşınıza telefonda göstermek için de uygun; çünkü temel fikri uzun açıklama gerektirmiyor. Ancak ortak hedef, takım oyunu ya da eşit koşullarda rekabet arıyorsanız bunu bir çok oyunculu deneyim gibi düşünmemek gerekir. Benim önerim, oyunu sırayla kontrol edip “bu sefer ne olur?” diye tahmin ederek izlemek. Böylece tek kişilik serbest denemeyi küçük bir sosyal ana çevirebilirsiniz, ama oyundan sunmadığı bir rekabet düzeni beklemezsiniz.

Alternatif seçerken kendinize şu soruyu sorun: Ben hareket hassasiyetine ve net başarı ölçülerine mi, yoksa beklenmedik fizik tepkilerine mi daha çok değer veriyorum? İlk seçenek ağır basıyorsa görev tabanlı bir aksiyon oyunu daha isabetli olur. İkincisi ağır basıyorsa GoatZ’nin kontrolündeki dağınıklık bile zaman zaman komik bir sonuca dönüştüğü için daha iyi eşleşme sağlayabilir.

İlk oturumda işler takılmış gibi görünürse önce oyunu kapatıp yeniden açmayı ve cihazda yeterli boş alan bulunduğunu kontrol etmeyi deneyin; bunlar genel, güvenli adımlardır. Sonra Android sürümünün gereken düzeyde olduğundan emin olun. Bir sorun yalnızca belirli bir sahnede ortaya çıkıyor ve tekrarlandığında da sürüyorsa, aynı hareketleri art arda zorlamak yerine başka bir alanda kısa bir deneme yapmak, sorunun genel mi yoksa o anki karmaşayla mı ilişkili olduğunu anlamaya yardımcı olur.

Satın alma kararını kişisel oyun zevkinize göre verin

Uygulama mağazasında oyunun ortalama puanı 4,1; değerlendirme sayısı yaklaşık 8,3 bin. Yüz binin üzerinde kuruluma ulaşmış olması da bu tuhaf aksiyon deneyiminin belirli bir oyuncu kitlesi bulduğunu gösteriyor. Sürüm 2.0.5 ve Android için gereken en düşük işletim sistemi 6.0. Ben bu bilgileri kararın tamamı değil, cihaz uyumluluğunu ve oyunun genel ilgi gördüğünü anlamaya yarayan başlangıç noktaları olarak değerlendiriyorum.

Buradaki temel belirsizlik, oynarken “başardım” hissini nereden aldığınız. Eğer bir bölümün sonuna varmak veya karakterinizi düzenli biçimde geliştirmek sizi motive ediyorsa, oyunun kendi kendinize hedef koyma yaklaşımı yetersiz kalabilir. Ama plansız görünen bir çarpışmanın komik bir zincire dönüşmesi sizin için başlı başına ödülse, kısa bir oturum bile satın alma kararınızı anlamlı kılabilir.

PEGI 12 derecelendirmesini de kararın bir parçası sayın. Oyunun mizahı hafif ve abartılı görünse bile yaş etiketini yok sayarak küçük çocuklara uygun olduğu sonucuna varmam. Özellikle aile içinde cihaz paylaşılacaksa, oyunu kimin kullanacağını ve bu yaş derecelendirmesinin sizin için uygun olup olmadığını önceden değerlendirmek daha iyi.

Son değerlendirmem

Coffee Stain Publishing’in bu yapımı, aksiyonu ciddi çatışmalar yerine absürt fizik ve serbest denemeler üzerinden yorumlayan ücretli bir oyun. Ben, ne yapacağını önceden tamamen bilmek istemeyen, çevredeki nesnelerle uğraşmaktan hoşlanan ve bir oyunun bazen yalnızca eğlendirmesini yeterli bulan arkadaşlarıma önerirdim. Buna karşılık net görevler, güçlü hikâye, hassas dokunmatik kontrol veya istikrarlı rekabet arayanlara başka bir seçenek daha uygun olacaktır.

Son kararım olumlu, fakat koşullu: bu oyun hedefe ulaşmaktan çok, hedefi kendi kaosunuzla üretmek isteyenlere hitap ediyor. İlk çarpışmadan sonra ortaya çıkan tepki sizi güldürüyorsa, yeni bir seans başlatmanız için yeterli sebep var. O an yalnızca rastgele ve anlamsız görünüyorsa, oyunun tekrar oynama gücü sizin beklentinize ulaşmayabilir.